تاریخ امروز:29 November, 2020

بیوگرافی بهروز سلطانی؛ والیبالیست بالقوه ای که اسطوره پرسپولیس شد

روزهای اول زندگی

بهروز سلطانی متولد دی ماه 1336 در شهر تهران است. پدر بهروز کارمند اداره برق بود و برادرش، پرویز هم هندبالیست بود و به تیم ملی هم رسیده بود. سلطانی به خاطر فیزیک مناسب و قد بلندی که داشت، در ابتدا به سمت والیبال رفت و آن طور که خودش می گوید، اوایل علاقه چندانی به فوتبال نداشت. بعدها هم گفت علت اینکه توانست دروازه بان خوبی شود، این بود که والیبالیست خوبی بوده است.

دوران ابتدایی فوتبال

سلطانی به پیشنهاد برادرش و دوست صمیمی اش، دکتر خوش‌ سیرت که عضو تیم کیان بود، به فوتبال روی آورد و کار خود را به عنوان بازیکن فوتبال، از همان باشگاه کیان شروع کرد. او، ناصر حجازی را الگوی خود معرفی می کند و اعلام کرده در مقطعی پیشنهاد پیوستنش به استقلال هم مطرح شده بوده که نهایی نشده است. سلطانی اهل محله ستارخان است و آنجا با بازیکنانی چون جواد الله وردی هم بازی بوده است. خودش در مورد روزهای اول حضورش در پرسپولیس، این طور می گوید:

اولین تیم باشگاهی‌ام پرسپولیس بود. وقتی به این تیم رفتم در رده سنی نوجوانان بودم. یک سال زیر نظر عارف سیدعلی‌خانی در پرسپولیس بودم. بعد از آن به راه‌آهن و بعد هم به کیان رفتم. البته من اصلا فوتبالیست نبودم. والیبال بازی می‌کردم و به اردوی تیم ملی نوجوانان هم دعوت شدم. از همان سن 12 سالگی که محصل بودم، والیبال بازی می‌کردم. فکر می‌کنم اگر والیبال را ادامه می‌دادم به تیم ملی بزرگسالان هم می‌رسیدم.

دوران فوتبال

سلطانی در پی درخشش در بازی های ارتش های جهان در لیبی که ایران در آن بازی ها به مقام دوم رسیده بود، در سال 1360 با نظر «علی پروین» راهی تیم بزرگسالان پرسپولیس شد و تا اواخر دهه شصت در این تیم حضور داشت. به گفته خود بهروز، دروازه بانی در آن برهه زمانی در پرسپولیس، از گلری در تیم ملی هم مشکل تر بود، چون آنجا باید با دروازه بان سرشناسی به نام وحید قلیچ مبارزه می کردی که به شدت آماده و قابل اتکا بود.

سلطانی در 8 سال حضورش در پرسپولیس، هشت جام مختلف شامل پنج جام باشگاه های تهران، یک جام حذفی ایران و دو جام حذفی تهران کسب کرد. بهتر است بدانید در پیروزی انقلاب و بعد از آن جنگ ایران و عراق، تا یک دهه خبری از لیگ سراسری در کشور نبود و بازی ها در این برهه به صورت منطقه ای انجام می شد. از این رو، تنها جام های با ارزش برای تیم های تهرانی هم چون پرسپولیس، استقلال، پاس و دیگران، جام باشگاه های تهران، جام حذفی تهران و لیگ قدس به حساب می رفت.

بهروز در سال 1368 پرسپولیس را ترک کرد و برای ادامه بازی راهی کشور آلمان شد. در آلمان در تیم دسته دومی کلن و بعد از آن در پلیس آلمان بازی کرد و پس از دو سال بازی در این کشور، به ایران برگشت و به دارایی رفت. او در آن فصل، مربی بازیکن دارایی بود و در پایان آن فصل هم از فوتبال حداحافظی کرد.

در رده ملی و در سال 1360، سلطانی به دعوت جلال چراغپور به اردوی تیم ملی دعوت شد و طی 8 سال، 17 بازی هم برای تیم ملی بازی کرد. چهار سال بعد از دوري از تيم‌ملي، در سال 1368 در 32 سالگي به حكم علي پروين به تيم‌ملي فوتبال برگشت و بعد از انجام يك بازي ديگر براي تيم‌ملي در اين رده هم بازنشسته شد.

اتفاق برجسته دوران فوتبال

از نکات قابل توجه حضور سلطانی در پرسپولیس، حضور در دو دربی تهران بود که وی به عنوان بازیکن تعویضی به جای وحید قلیچ به بازی آمده بود و پرسپولیس هم هر دوی آن ها را با پیروزی به پایان برد. یکی از این دربی ها، دربی بیست و هفتم بود در 25 خرداد 1365 بود که پرسپولیس بازی را با نتیجه 0-3 به سود خود به پایان رساند. بازی دیگر هم دربی شماره 31 در تاریخ 17 آذر 1368 بود که پرسپولیس آن بازی را هم با نتیجه 1-0 با برد به پایان برد.

دانستنی های جالب

سلطانی از آن دست دروازه بان هایی است که برای پرسپولیس موفق به گلزنی هم شده است. جالب است بدانید در برخی از بازی های پرسپولیس و به خاطر قد بلندی که داشت، پروین او را بعضا در خط حمله به کار می گرفت و بهروز در بازی با هما که به برتری 0-4 پرسپولیس نیز همراه بود، توانست یکی از گل های سرخ پوشان را به ثمر برساند.

نقل قول های جالب

سلطانی از آن دست دروازه بان هایی است که دفع ناقص توپ را برای یک دروازبان، کسر شان می داند. خودش در این باره این طور تعریف می کند:

ببینید من هم در جوانی دروازه بانی کرده ام و هم در پیری؛ معتقدم دروازه بانی که توپ را مشت کرده و آن را جمع نکند پیر شده است. ما در سال های اخیر دروازه بانی نداشته ایم که توپ ها را جمع کند. دلیل آن هم این است که بسیاری از دروازه بانان ما فیزیک مناسبی ندارند و قدشان کوتاه است. به همین دلیل کم می بینیم که گلرها توپ های ارسالی را بتوانند جمع کنند. وقتی دروازه بان توپ را جمع می کند در واقع قائله را تمام کرده اما وقتی توپ را مشت می کند، باز هم ممکن است دروازه اش به خطر بیفتد.

افتخارات و دستاوردها

  • قهرمانی در جام باشگاه های تهران در سال های 1361، 1365، 1366، 1367 و 1368 به همراه تیم پرسپولیس تهران
  • قهرمانی در جام حذفی ایران در فصل 67-1366 به همراه تیم پرسپولیس تهران
  • قهرمانی در جام حذفی تهران در سال های 1361 و 1366 به همراه تیم پرسپولیس تهران

الان کجا است و چه می کند؟

سلطانی به جز مقطعی که در دارایی سرمربی بود در مقطع کوتاهی مربی دروازه بانان پرسپولیس بود و پس از آن به عنوان مربی دروازه بان ها در تیم هایی هم چون تیم ملی نوجوانان، تیم امید ایران، داماش و برخی تیم های دیگر انجام وظیفه کرده است. علاوه بر این، سلطانی الان بدون دریافت هزینه، به نوجوانان و جوانان علاقمند، آموزش دروازه بانی می دهد. خودش در این باره می گوید:

الان حدود 80 تا شاگرد دارم که همه آن‌ها دروازه‌بان هستند. آن‌ها را از بین حدود 200 نفر انتخاب کرده‌ام. میانگین سنی شاگردانم 15 سال است. برای تمرین دادنشان، هزینه‌ای از آن‌ها نمی‌گیرم. کاری که من می‌کنم، در ایران بی‌نظیر است. افرادی که شاگردانم را دیده‌اند، تایید می‌کنند که آن‌ها بسیار با استعدادند و می‌توانند آینده فوتبال ایران را تضمین کنند. شاگردانم اکثرا از خارج تهران می‌آیند. شاگردانی که من دارم، تنها 5 نفرشان تهرانی هستند. بقیه، یا از شهرهای اطراف تهران می‌آیند، یا از استان‌های اطراف تهران. چون مسیر آن‌ها دور است، هفته‌ای دو جلسه تمرین می‌گذارم و بقیه روزهای هفته را طبق برنامه‌ای که من می‌دهم تمرین می‌کنند. من قول می‌دهم دروازه‌بان آینده تیم ملی از شاگردان من خواهد بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *